Συγχαρητήρια για την αποτυχία σου! Οι περισσότεροι δεν προσπαθούν καν

Γράφει στο efiveia.gr η Βέρα Πιτσογιάννη, Λογοθεραπεύτρια-Σύμβουλος Ψυχοκοινωνικής Υγείας, PhD(c)

Η αποτυχία δεν είναι εύκολη. Δεν τη γιορτάζεις, δεν τη μοιράζεσαι πάντα, δεν τη λες με περηφάνια. Τις περισσότερες φορές τη νιώθεις βαριά. Σαν απόδειξη ότι κάτι δεν πήγε όπως ήθελες. Σαν μια μικρή ή μεγάλη ήττα.

Κι όμως, αξίζεις ένα «συγχαρητήρια».

Όχι για το αποτέλεσμα. Αλλά για το θάρρος της προσπάθειας.

Γιατί η αλήθεια είναι πως πολλοί δεν φτάνουν καν εκεί. Δεν ρισκάρουν. Δεν δοκιμάζουν. Δεν εκτίθενται. Μένουν στη σκέψη, στο «ίσως», στο «κάποια στιγμή». Επιλέγουν την ασφάλεια του να μην αποτύχουν, αλλά μαζί με αυτήν χάνουν και την πιθανότητα να πετύχουν.

Εσύ όμως προσπάθησες! Μπήκες στη διαδικασία. Δοκίμασες κάτι που δεν ήξερες αν θα λειτουργήσει. Πήρες το ρίσκο να μην τα καταφέρεις. Και αυτό από μόνο του σε ξεχωρίζει.

Η αποτυχία δεν είναι το τέλος. Είναι ένδειξη κίνησης. Είναι σημάδι ότι βγήκες από τη ζώνη άνεσής σου, ότι δοκίμασες, ότι έμαθες, ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περίμενες.

Κάθε αποτυχία κουβαλάει μέσα της κάτι χρήσιμο. Ένα μάθημα, μια εμπειρία, μια κατανόηση για το τι δεν λειτουργεί, και αυτό σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που λειτουργεί.

Το πρόβλημα δεν είναι να αποτύχεις. Το πρόβλημα είναι να φοβηθείς τόσο πολύ την αποτυχία, που να μην προσπαθήσεις ποτέ.

Γιατί τότε δεν έχεις απλώς αποφύγει μια ήττα. Έχεις στερήσει από τον εαυτό σου κάθε πιθανότητα εξέλιξης.

Οπότε ναι — συγχαρητήρια!

Γιατί τόλμησες. Γιατί δεν έμεινες στάσιμος. Γιατί δοκίμασες, ακόμα κι αν δεν πέτυχε.

Και αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό: Μπορείς να προσπαθήσεις ξανά. Αυτή τη φορά, λίγο πιο έτοιμος. Λίγο πιο δυνατός. Λίγο πιο κοντά σε αυτό που θέλεις.

Γιατί τελικά, αυτοί που φτάνουν κάπου, δεν είναι αυτοί που δεν απέτυχαν ποτέ. Είναι αυτοί που δεν σταμάτησαν στην αποτυχία.