“Η κόρη μου σκέφτεται μόνο τον εαυτό της”

Ερώτημα αναγνώστριας

Καλημέρα σας και ευχαριστώ που διαβάζετε της σκέψεις μου και τον προβληματισμό μου. Ας το πάρω όμως από την αρχή. Έχω μια κόρη 17,5 τα πάμε τέλεια μπορώ να πω έχουμε καλή επικοινωνία μου τα λέει όλα, της αρέσει να είμαστε μαζί, να κάνουμε πράγματα μαζί, δεν δυσφορεί μαζί μου με λίγα λόγια.

Εγώ είμαι μια μαμά 45 χρονών προσπαθώ όμως οι σκέψεις μου και η συμπεριφορά μου να βρίσκεται κοντά στη δική της ηλικία με τα νέα δεδομένα που όλοι πια γνωρίζουμε για την ζωή. Παλιότερα είχαμε πολλές εντάσεις αλλά με την βοήθειά σας πάλι βρήκα τον τρόπο να χειριστώ την κατάσταση, να χειριστώ εμένα βασικά και όλα είναι από τότε πολύ καλά. Τώρα δεν έχουμε προβλήματα σοβαρά, απλά με ενοχλεί πολύ κάτι που κάνει και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας σήμερα επειδή είμαι συναισθηματικά φορτισμένη, είμαι και ευαισθητούλα η αλήθεια.

Αυτό που κάνει για να μην σας κουράζω άλλο είναι ότι παρόλα τα παραπάνω, αισθάνομαι ότι είναι λίγο «παρτάκιας», δεν με υπολογίζει σε κάποια πράγματα που θα έπρεπε, πχ θα πετάξει κάτι δικό μου χωρίς να με ρωτήσει επειδή αυτή θεωρεί ότι δεν το χρειαζόμαστε την ώρα που θα συμμαζεύει. Δεν ξέρω πώς να σας το πω για να μη το εκφράσω λάθος, δεν εννοώ σημαντικά πράγματα.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε πόσο απλό είναι, όμως εμένα με ενοχλεί εκείνη τη στιγμή γιατί νιώθω περιττή, νιώθω ότι δεν με υπολογίζει παρόλο που δεν είναι έτσι και το ξέρω. Π.χ. – θα σας φανεί αστείο το παράδειγμα – αλλά αυτό είναι το πρόσφατο… Είχα βάλει ένα κουλούρι μεγάλο στην κατάψυξη και επειδή πήρε πάγο και ήθελα να τον βάλει, έβγαλε το κουλούρι αλλά το πρόβλημά μου δεν είναι ότι το έβγαλε, το πρόβλημά μου είναι ότι δεν έκανε καν τον κόπο να το βάλει σε ένα άλλο συρτάρι τις κατάψυξης, ή να το αφήσει στην άκρη που όταν γυρίσω να με ρωτήσει, απλά το πέταξε… Δεν είναι το κουλούρι αλήθεια που με στενοχωρεί, είναι ότι εκείνη τη στιγμή νιώθω ασέβεια, περιττή, και δεν είναι ότι δεν έχει ξαναγίνει και με άλλα μου πράγματα.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε. Θέλω έναν τρόπο να της δώσω να καταλάβει.

---

Απαντά η Ψυχολόγος Μαρία Σκαπέρα

Αγαπητή μου,

Σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε τόσο ανοιχτά τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας. Από τον τρόπο που γράφετε, φαίνεται πόσο πολύ αγαπάτε την κόρη σας και πόσο έχετε δουλέψει τον εαυτό σας όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα, το γεγονός ότι αναφέρετε πως παλαιότερα υπήρχαν εντάσεις αλλά σήμερα έχετε μια ζεστή, ουσιαστική σχέση, είναι πολύ σημαντικό. Αυτό δεν έγινε τυχαία, είναι αποτέλεσμα της δικής σας προσπάθειας να αλλάξετε τον τρόπο που διαχειρίζεστε τις καταστάσεις.

Θέλω επίσης να σας πω ότι αυτό που νιώθετε είναι απολύτως κατανοητό. Δεν σας στενοχωρεί το κουλούρι ούτε τα αντικείμενα. Αυτό που σας πονάει είναι η αίσθηση ότι η γνώμη σας δεν λαμβάνεται υπόψη. Όταν κάποιος αποφασίζει για κάτι που σας αφορά χωρίς να σας ρωτήσει, είναι φυσικό να ενεργοποιούνται συναισθήματα όπως η παραμέληση, η ασέβεια ή η αίσθηση ότι «δεν με υπολογίζουν».

Από την άλλη πλευρά, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι στα 17,5 χρόνια οι έφηβοι λειτουργούν συχνά πολύ πρακτικά και αυθόρμητα. Πολλές φορές δεν σταματούν να σκεφτούν ότι μια τόσο μικρή πράξη μπορεί να έχει συναισθηματικό αντίκτυπο στον άλλον. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν σέβονται ή δεν αγαπούν τον γονέα τους. Συνήθως σημαίνει ότι δεν έχουν αντιληφθεί πώς βιώνει ο άλλος τη συμπεριφορά τους.

Θα σας πρότεινα, λοιπόν, να μη συζητήσετε το θέμα τη στιγμή που θα είστε πληγωμένη. Επιλέξτε μια ήρεμη στιγμή και μιλήστε της όχι για το τι έκανε λάθος, αλλά για το πώς αισθανθήκατε εσείς. Για παράδειγμα:

«Θέλω να σου πω κάτι που για σένα ίσως φαίνεται μικρό, αλλά για μένα έχει σημασία. Όταν αποφασίζεις να πετάξεις κάτι χωρίς να με ρωτήσεις, δεν στενοχωριέμαι για το αντικείμενο. Νιώθω ότι δεν υπολογίζεται η γνώμη μου. Θα με έκανε να νιώθω πολύ όμορφα αν πριν αποφασίσεις για κάτι που είναι και δικό μου, μου έλεγες απλώς “Μαμά, το χρειάζεσαι ακόμα;”».

Μιλώντας με αυτόν τον τρόπο, δεν την κατηγορείτε ούτε την κάνετε να αμυνθεί. Της δίνετε την ευκαιρία να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από το συναίσθημά σας.

Θα ήθελα όμως να σας αφήσω και μία ακόμη σκέψη. Αναφέρετε ότι εκείνη είναι γενικά ένα παιδί που σας εμπιστεύεται, σας μιλάει, θέλει να περνά χρόνο μαζί σας και έχετε μια πολύ καλή σχέση. Αυτές οι συμπεριφορές είναι πολύ ισχυρές ενδείξεις ότι σας αγαπά και σας υπολογίζει. Ίσως, λοιπόν, αξίζει να αναρωτηθείτε αν αυτές οι μικρές στιγμές αγγίζουν κάποια πιο βαθιά ευαισθησία μέσα σας, κάνοντάς τες να φαίνονται μεγαλύτερες από όσο πραγματικά είναι. Αυτό δεν σημαίνει ότι το συναίσθημά σας είναι λάθος. Σημαίνει απλώς ότι μπορεί να αποτελεί μια ευκαιρία να γνωρίσετε ακόμη καλύτερα τον εαυτό σας.

Μέσα από όσα περιγράφετε, δεν βλέπω μια κόρη που αδιαφορεί για τη μητέρα της. Βλέπω μια έφηβη που πιθανότατα δεν έχει συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικές είναι για εσάς αυτές οι μικρές πράξεις σεβασμού και συνεννόησης. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί να μάθει, αρκεί να το ακούσει με ηρεμία και χωρίς να νιώσει ότι κατηγορείται.

Σας εύχομαι να συνεχίσετε να χτίζετε αυτή την όμορφη σχέση που έχετε δημιουργήσει. Είναι φανερό ότι υπάρχει αγάπη, και όταν υπάρχει αγάπη και επικοινωνία, ακόμη και οι μικρές δυσκολίες μπορούν να γίνουν αφορμή για μεγαλύτερη κατανόηση και εγγύτητα.