“Η κόρη μου έμεινε χωρίς φίλες”

Ερώτημα αναγνώστη

Καλησπέρα σας. Η κόρη μου είναι 17,5 χρονών και έμεινε χωρίς φίλες. Δεν έχει ένα άτομο να βγει για βόλτα με αποτέλεσμα να κλείνεται για πολλές ώρες στο δωμάτιο να έχει θυμό και να ξεσπά με νεύρα σε εμάς τους γονείς. Ενώ είχε φίλες και ενώ ήταν αυτή που συνέδεε τις παρέες κάποια συγκεκριμένα κορίτσια δεν την αφήναν να κάνει με άλλα άτομα παρέα με το τελικό αποτέλεσμα να μείνει μόνη. Της λέω κάλεσε κάποια κορίτσια να βγείτε και μου λέει δεν με γυρεύουν ποτέ αυτοί, της λένε δεν μπορούν κ.λ.π. Κάποια άλλα άτομα που έκανε παρέα παλιά μαζί τους δεν τολμά να τους πάρει τηλέφωνο αν και πιστεύω εγώ θα συνδεθούν και να ξεφύγει λίγο από αυτό όλο που την βαραίνει.

Απαντά η Ψυχολόγος Μαρία Σκαπέρα

Καταλαβαίνω απόλυτα πόσο δύσκολο και επίπονο είναι να βλέπετε το παιδί σας σε αυτήν την κατάσταση. Η εφηβεία είναι μια περίοδος όπου η ανάγκη για αποδοχή από τους συνομηλίκους αποτελεί το κέντρο του κόσμου ενός εφήβου. Όταν αυτό κλονίζεται, ο πόνος είναι βαθύς και, πολύ συχνά, μεταφράζεται σε θυμό, απομόνωση και ξεσπάσματα στο ασφαλές περιβάλλον της οικογένειας.

Η κόρη σας βιώνει μια μορφή πένθους και απόρριψης μετά τη χειραγώγηση και τον αποκλεισμό που υπέστη από τις προηγούμενες «τοξικές» φιλίες της. Ο θυμός που εκδηλώνει στο σπίτι δεν αφορά εσάς, αλλά είναι η ξεχειλισμένη απογοήτευση και η αδικία που νιώθει, τα οποία εκτονώνει σε εσάς επειδή ξέρει ότι η αγάπη σας είναι δεδομένη και ασφαλής.

Το γεγονός ότι στο παρελθόν ήταν ο συνδετικός κρίκος των παρεών δείχνει ότι έχει κοινωνικές δεξιότητες, όμως αυτήν τη στιγμή η αυτοεκτίμησή της έχει πληγωθεί σοβαρά. Όταν της προτείνετε να πάρει τηλέφωνο παλιές ή νέες παρέες, εκείνη τρομάζει, καθώς φοβάται μια ενδεχόμενη δεύτερη απόρριψη ή νιώθει ντροπή σκεπτόμενη ότι οι άλλοι θα υποθέσουν πως τους θυμήθηκε επειδή έμεινε μόνη.

Για τον λόγο αυτόν, είναι προτιμότερο να αλλάξετε προσέγγιση και να μετατοπιστείτε από τις πρακτικές συμβουλές στην καθαρή ενσυναίσθηση. Αντί να την πιέζετε να βγει –κάτι που άθελά σας της υπενθυμίζει αυτό που της λείπει–, ακούστε την, δικαιώστε τα συναισθήματά της και πείτε της απλώς ότι είστε εκεί για να τη στηρίξετε χωρίς κριτική. Όταν αντιμετωπίζετε τα νεύρα της, κρατήστε σταθερά όρια με ψυχραιμία, εξηγώντας της ότι κατανοείτε το ζόρι που τραβάει, αλλά δεν δέχεστε την επιθετική συμπεριφορά.

Καθώς στην ηλικία των 17,5 ετών οι σχολικές παρέες είναι συχνά παγιωμένες, η λύση και η νέα αρχή βρίσκονται συνήθως εκτός σχολείου. Ενθαρρύνετέ την, χωρίς πίεση, να ξεκινήσει μια εξωσχολική δραστηριότητα, όπως ένα χόμπι, εθελοντισμό ή κάποιο άθλημα, όπου δεν υπάρχει το «βάρος» του παρελθόντος της και μπορεί να γνωρίσει άτομα από το μηδέν.

Αν αποφασίσει να προσεγγίσει παλιούς γνωστούς, προτείνετέ της να το κάνει με ένα χαλαρό μήνυμα στα social media (π.χ. απαντώντας σε ένα story), που είναι πολύ πιο ασφαλές και λιγότερο αγχωτικό από ένα τηλέφωνο.

Να θυμάστε ότι η κόρη σας βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση και σύντομα, με την ενηλικίωση και τις σπουδές ή τη δουλειά, το περιβάλλον της θα αλλάξει ριζικά. Αν παρ’ όλα αυτά δείτε ότι η απομόνωση και η θλίψη επιμένουν για μεγάλο διάστημα, η υποστήριξη από έναν ψυχολόγο εφήβων θα τη βοηθούσε σημαντικά να ξαναβρεί την αυτοπεποίθησή της και να διαχειριστεί την προδοσία που βίωσε.