Μετά το σκοτάδι έρχεται πάντα το φως, αρκεί να το πιστέψεις!

Γράφει στο efiveia.gr η Βέρα Πιτσογιάννη, Λογοθεραπεύτρια-Σύμβουλος Ψυχοκοινωνικής Υγείας, PhD(c)

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που όλα μοιάζουν σκοτεινά. Σαν να έχεις χαθεί μέσα σε μια κατάσταση που δεν τελειώνει, σαν να μην υπάρχει διέξοδος, σαν να έχει σβήσει κάθε ελπίδα. Είναι εκείνες οι στιγμές που κουράζεσαι, που αμφιβάλλεις για τα πάντα, ακόμα και για τον εαυτό σου.

Το σκοτάδι δεν είναι πάντα θορυβώδες. Μερικές φορές είναι σιωπηλό. Είναι εκείνη η εσωτερική πίεση, η απογοήτευση, η μοναξιά, η αίσθηση ότι έχεις μείνει στάσιμος ενώ όλα γύρω σου προχωρούν. Και τότε είναι που αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ίσως έτσι θα είναι από εδώ και πέρα.

Αλλά δεν είναι.

Γιατί όσο βαθύ κι αν είναι το σκοτάδι, δεν είναι μόνιμο. Δεν είναι τελικό. Είναι μια φάση, ένα πέρασμα, ένα κομμάτι της διαδρομής, όχι ο προορισμός.

Το φως δεν έρχεται πάντα ξαφνικά. Δεν κάνει θόρυβο. Μπαίνει σιγά-σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Σε μια σκέψη που αλλάζει. Σε μια μικρή απόφαση. Σε μια στιγμή που, χωρίς να το καταλάβεις, νιώθεις λίγο πιο δυνατός από χθες.

Και εκεί είναι που παίζει ρόλο η πίστη. Όχι απαραίτητα μια μεγάλη, εντυπωσιακή πίστη. Αλλά μια μικρή, επίμονη φωνή μέσα σου που λέει «δεν τελείωσε ακόμα».

Γιατί αν σταματήσεις να πιστεύεις, μένεις στο σκοτάδι. Αν όμως κρατήσεις έστω και μια μικρή ελπίδα, δίνεις χώρο στο φως να μπει.

Και όταν τελικά έρθει — γιατί θα έρθει — θα δεις τα πράγματα αλλιώς. Θα καταλάβεις ότι το σκοτάδι δεν ήταν εκεί για να σε καταστρέψει, αλλά για να σε δυναμώσει. Για να σου μάθει αντοχή, υπομονή, δύναμη!

Ίσως τελικά το φως να μην είναι απλώς το τέλος της δυσκολίας. Είναι η απόδειξη ότι άντεξες. Οπότε, αν βρίσκεσαι σε σκοτεινή περίοδο, μην βιαστείς να την ονομάσεις τέλος. Κράτα λίγο ακόμα. Πίστεψε, έστω και λίγο.

Γιατί μετά το σκοτάδι, έρχεται πάντα το φως! Αρκεί να του δώσεις την ευκαιρία να σε βρει.