Απελευθερώσου από την ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν πάει διαφορετικά

Γράφει στο efiveia.gr η Βέρα Πιτσογιάννη, Λογοθεραπεύτρια-Σύμβουλος Ψυχοκοινωνικής Υγείας, PhD(c)

Υπάρχει μια σκέψη που μας κρατάει πίσω περισσότερο απ’ όσο συνειδητοποιούμε: το «Αν». Αν είχα πει κάτι άλλο. Αν είχα κάνει μια διαφορετική επιλογή. Αν είχα προσπαθήσει περισσότερο. Αν δεν είχα φοβηθεί.

Το μυαλό μας έχει έναν περίεργο τρόπο να επιστρέφει στο παρελθόν και να ξαναγράφει σενάρια. Να φτιάχνει εκδοχές μιας ζωής που δεν ζήσαμε και να μας πείθει πως ίσως εκεί, σε μια άλλη επιλογή, όλα θα ήταν καλύτερα. Πιο εύκολα. Πιο σωστά.

Αλλά αυτή είναι μια ψευδαίσθηση.

Γιατί την κάθε απόφαση την πήρες με τα δεδομένα που είχες τότε. Με τα συναισθήματα, τις αντοχές, τις γνώσεις εκείνης της στιγμής. Δεν ήσουν ο άνθρωπος που είσαι τώρα κι αυτό είναι το πιο σημαντικό που ξεχνάς όταν κρίνεις το παρελθόν σου.

Το «θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς» μοιάζει παρηγορητικό, αλλά στην πραγματικότητα σε εγκλωβίζει. Σε κρατάει σε μια διαρκή σύγκριση με κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. Σε γεμίζει ενοχές, αμφιβολίες και μια αίσθηση ότι κάτι «χάλασε» στην πορεία.

Η αλήθεια είναι πιο απελευθερωτική, αλλά και πιο δύσκολη: Τα πράγματα έγιναν έτσι όπως έγιναν. Και αυτό δεν αλλάζει.

Δεν σημαίνει ότι όλα έγιναν τέλεια. Σημαίνει όμως ότι όλα όσα συνέβησαν σε έφεραν εδώ που είσαι σήμερα. Σε διαμόρφωσαν. Σε έμαθαν. Σε έκαναν να δεις πιο καθαρά τι θέλεις και τι όχι.

Η αποδοχή δεν είναι παραίτηση. Είναι δύναμη. Είναι η στιγμή που σταματάς να παλεύεις με το παρελθόν και αρχίζεις να επενδύεις στο παρόν.

Γιατί όσο μένεις κολλημένος στο «αν», χάνεις το «τώρα». Χάνεις τις επιλογές που έχεις αυτή τη στιγμή. Χάνεις την ευκαιρία να πας μπροστά, όχι σε μια φανταστική ζωή, αλλά στη δική σου, την πραγματική!

Απελευθερώσου, λοιπόν. Όχι γιατί ήταν όλα σωστά, αλλά γιατί έγιναν. Και μέσα σε αυτό το «έγιναν» κρύβεται η αρχή για όλα όσα μπορείς να κάνεις από εδώ και πέρα.