Οι φιλίες μετά το τέλος του σχολείου

Γράφει στο efiveia.gr η Βέρα Πιτσογιάννη, Λογοθεραπεύτρια-Σύμβουλος Ψυχοκοινωνικής Υγείας, PhD(c)

«Ήταν Παρασκευή απόγευμα και η αυλή του σχολείου ήταν γεμάτη γέλια και φωνές. Η Μ. καθόταν μόνη σε ένα παγκάκι, κρατώντας το σακίδιό της, και παρατηρούσε τους φίλους της να μιλούν για σχέδια για το Σαββατοκύριακο. Κάτι μέσα της ήξερε ότι αυτή η εικόνα δεν θα κρατήσει για πάντα. Κι όμως, ήθελε να τη θυμάται έτσι… πριν όλα αλλάξουν».

Στο σχολείο όλα μοιάζουν σταθερά, σαν να υπάρχει μια σιγουριά πως ό,τι ζεις εκεί θα συνεχιστεί χωρίς να χρειαστεί να το σκεφτείς. Βλέπεις τα ίδια άτομα κάθε μέρα, γελάτε με τα ίδια πράγματα και χωρίς καν να το καταλάβεις δημιουργείται η αίσθηση ότι αυτό θα είναι μόνιμο.

Και μετά τελειώνει.

Όχι απότομα, ούτε δραματικά, αλλά σχεδόν αθόρυβα, σαν κάτι να αλλάζει χωρίς να μπορείς να δείξεις ακριβώς τη στιγμή που έγινε. Δεν χρειάζεται να υπάρξει καβγάς ή απομάκρυνση με ένταση, απλά ο καθένας αρχίζει να πηγαίνει προς διαφορετική κατεύθυνση και η καθημερινότητα που σας ένωνε παύει να υπάρχει.

Ξαφνικά δεν υπάρχει το δεδομένο “θα σε δω αύριο”. Τη θέση του παίρνουν μηνύματα τύπου “πότε μπορείς;” και “να το κανονίσουμε”, και ενώ στην αρχή φαίνεται εύκολο, πολλές φορές τελικά δεν γίνεται ποτέ. Όχι επειδή δεν θέλετε, αλλά επειδή η ζωή γεμίζει με άλλα πράγματα.

Οι σχέσεις δεν τελειώνουν, απλά αλλάζουν μορφή. Κάποιοι άνθρωποι μένουν κοντά και βρίσκουν τρόπο να συνεχίσουν, ενώ άλλοι απομακρύνονται χωρίς να το καταλάβεις, χωρίς κάποιο ξεκάθαρο τέλος, μόνο με μια αργή απόσταση που μεγαλώνει.

Στην αρχή αυτό μπορεί να σου φαίνεται περίεργο ή και άδικο, σαν να χάνεται κάτι σημαντικό χωρίς λόγο. Με τον καιρό όμως αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι δεν ακυρώνεται ό,τι υπήρξε. Οι στιγμές, τα γέλια, οι φιλίες ήταν αληθινά, απλά ανήκαν σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σου.

Κάποιες σχέσεις αντέχουν και εξελίσσονται, κάποιες προσαρμόζονται και κάποιες μένουν πίσω σαν αναμνήσεις που, ακόμα κι αν δεν τις ζεις πια, συνεχίζουν να έχουν αξία.

Τελικά, οι φίλοι μετά το σχολείο δεν είναι λιγότερο σημαντικοί. Είναι απλώς διαφορετικοί. Κάποιοι μένουν κοντά, κάποιοι απομακρύνονται, και κάποιοι ζουν μόνο μέσα στις αναμνήσεις μας. Και ίσως αυτό να είναι από τα πρώτα σημάδια ότι μεγαλώνεις: ότι μαθαίνεις να αφήνεις χωρίς θυμό, να κρατάς μόνο ό,τι σε έκανε να γελάς, να αγαπάς και να νιώθεις αληθινά.