- «Δεν με νοιάζει τίποτα»: Πότε η αδιαφορία του εφήβου κρύβει μια βαθιά κραυγή για βοήθεια; - 1 Οκτωβρίου 2026
- Γιατί ο έφηβός σας αναπαριστά τις δικές σας ανεκπλήρωτες επιθυμίες; - 24 Φεβρουαρίου 2026
- «Μαμά, είσαι τοξική»: Όταν η ηθική των εφήβων γίνεται ο καθρέφτης μας - 10 Φεβρουαρίου 2026
Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Νίκη Μαντά
«Κάνε ό,τι θες», «Δεν με νοιάζει αν πάρω μηδέν», «Βαριέμαι». Αυτές οι φράσεις είναι ίσως πιο ανησυχητικές ακόμα και από τις φωνές ή τους καβγάδες. Όταν ένας έφηβος δείχνει πλήρη απάθεια, απόλυτη κούραση ή γενικευμένη παραίτηση, οι γονείς συχνά αποδίδουν τη συμπεριφορά αυτή στη γνωστή «τεμπελιά της ηλικίας». Θεωρούν ότι περνάει μια φάση βαρεμάρας και ότι σύντομα θα του περάσει.
Ωστόσο, η απόλυτη αδιαφορία και η απώλεια ενδιαφέροντος για πράγματα που παλιά τον ενθουσίαζαν (χορός, μουσική, φίλοι, σχολείο) δεν είναι απλώς εφηβική νωθρότητα. Συχνά αποτελούν το προσωπείο της κατάθλιψης, του σοβαρού άγχους ή μιας βαθιάς συναισθηματικής εξουθένωσης. Ο σύγχρονος έφηβος ζει υπό ασφυκτική πίεση: πανελλήνιες από νωρίς, εξωσχολικές δραστηριότητες που θυμίζουν πρόγραμμα διευθυντή πολυεθνικής, διαρκή σύγκριση στα social media και η αβεβαιότητα για το μέλλον. Όταν η πίεση ξεπερνά τα όρια αντοχής του ψυχισμού, ο εγκέφαλος κάνει κάτι σωτήριο αλλά επικίνδυνο: «κατεβάζει τους διακόπτες». Επιλέγει το μούδιασμα και την αδιαφορία ως άμυνα απέναντι στον πόνο της αποτυχίας ή της προσπάθειας που θεωρεί μάταιη.
Το πιο λυπηρό είναι ότι οι ενήλικες συχνά παρερμηνεύουν αυτή την κατάσταση. Τον κατηγορούν ότι είναι τεμπέλης ή αδιάφορος, αυξάνοντας έτσι την ενοχή και το αίσθημα αναξιότητας. Ο έφηβος σκέφτεται: «Αφού ούτως ή άλλως απογοητεύω τους πάντες και με θεωρούν αποτυχημένο, γιατί να προσπαθήσω;».
Αν βλέπεις το παιδί σου να αποσύρεται από τη ζωή, να κοιμάται υπερβολικά πολλές ώρες, να έχει αλλάξει δραστικά η διάθεσή του ή να εγκαταλείπει τα πάντα, μην το προσπερνάς ως απλή φάση. Χρειάζεται να πλησιάσεις με τρυφερότητα και απόλυτη έλλειψη κριτικής. Πες του: «Βλέπω ότι ζορίζεσαι τελευταία και δείχνεις κουρασμένος/η. Είμαι εδώ, ό,τι κι αν συμβαίνει, χωρίς να σε κρίνω».
Αν αυτή η κατάσταση επιμένει, η αναζήτηση επαγγελματικής βοήθειας δεν είναι πολυτέλεια, αλλά πράξη αγάπης και προστασίας. Στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας και της συμβουλευτικής γονέων, μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε αυτή τη σιωπηλή κραυγή αγωνίας. Ελάτε να δώσουμε στον έφηβο τον χώρο που χρειάζεται για να ξαναβρεί τη φλόγα, το νόημα και τη χαρά της ζωής του, και σε εσάς την ασφάλεια ότι δεν βαδίζετε μόνοι σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι.