Ας μιλήσουμε για Αγάπη

Γράφει στο efiveia.gr η Βέρα Πιτσογιάννη, Λογοθεραπεύτρια-Σύμβουλος Ψυχοκοινωνικής Υγείας, PhD(c)

Η αγάπη. Μια λέξη μικρή, αλλά με νόημα τεράστιο. Τη συναντάμε παντού: στα τραγούδια, στις ταινίες, στα βιβλία, αλλά κυρίως στις στιγμές που η καρδιά μας χτυπά πιο δυνατά χωρίς προειδοποίηση. Κι όμως, όσο συχνά κι αν την ακούμε, τόσο δύσκολο είναι να την ορίσουμε.

Για έναν έφηβο, η αγάπη μοιάζει με μια ξαφνική καταιγίδα συναισθημάτων. Είναι εκείνα τα πρώτα σκιρτήματα όταν βλέπεις κάποιον και χάνεις για λίγο τα λόγια σου. Είναι τα βλέμματα που κρατάνε λίγο παραπάνω, τα μηνύματα που περιμένεις με ανυπομονησία, οι σκέψεις που δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς. Είναι ένταση, ενθουσιασμός, καρδιοχτύπι, αλλά και αμφιβολία. Και ίσως αυτό είναι που την κάνει τόσο αληθινή.

Κι όμως, η αγάπη δεν είναι μόνο ο έρωτας. Είναι και όλα εκείνα που τη στηρίζουν: η φιλία, η τρυφερότητα, η αποδοχή. Είναι το να βρίσκεις έναν άνθρωπο που σε «διαβάζει» χωρίς να μιλάς, που καταλαβαίνει τη σιωπή σου. Είναι το να δίνεσαι χωρίς φόβο και να νιώθεις ότι κάποιος σε κρατάει, όχι για να σε αλλάξει, αλλά για να σε αγαπήσει όπως είσαι.

Στην εποχή μας, όπου όλα κινούνται γρήγορα και οι σχέσεις πολλές φορές μένουν στην επιφάνεια, η ουσιαστική αγάπη μοιάζει σχεδόν σπάνια. Τα social media μπορεί να δείχνουν τέλειες εικόνες και «ιδανικά» ζευγάρια, αλλά η αληθινή αγάπη δεν έχει φίλτρα. Είναι οι ατέλειες, οι μικρές στιγμές, τα βλέμματα που δεν ανεβαίνουν σε stories αλλά μένουν χαραγμένα μέσα μας.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κάτι σημαντικό: για να αγαπήσεις κάποιον άλλον, πρέπει πρώτα να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου! Να αποδέχεσαι τις αδυναμίες σου, να μην φοβάσαι να δείξεις ποιος είσαι. Γιατί μόνο τότε μπορείς να αφεθείς πραγματικά σε έναν άλλον άνθρωπο.

Η αγάπη δεν φαίνεται μόνο μέσα από μεγάλα λόγια ή εντυπωσιακές κινήσεις. Κρύβεται στις μικρές στιγμές που έχουν όμως ένταση. Στο βλέμμα που κρατάει λίγο παραπάνω, στο χαμόγελο που «λέει» περισσότερα από μια φράση, στην παρουσία που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος.

Ξεκινά από απλά πράγματα:

• Από το να ακούς πραγματικά τον άλλον, σαν να είναι το μόνο που έχει σημασία εκείνη τη στιγμή.
• Από το να ρωτάς «πώς είσαι;» και να το εννοείς, περιμένοντας να μοιραστεί κάτι αληθινό μαζί σου.
• Από το να δημιουργείς έναν χώρο όπου μπορεί να είναι ο εαυτός του, χωρίς φόβο.

Γιατί η αγάπη ζει στις λεπτομέρειες.
Στο άγγιγμα που κρατάει λίγο παραπάνω.
Στο βλέμμα που διαρκεί.
Στη φωνή που μαλακώνει όταν απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένο.

Έτσι, παύει να είναι μια απλή ιδέα και γίνεται συναίσθημα που σε διαπερνά. Γίνεται σύνδεση. Γίνεται κάτι που σε αλλάζει.

Και ίσως η αγάπη να μην εξηγείται τελικά. Ίσως να είναι απλώς εκείνη η στιγμή που κοιτάς κάποιον και νιώθεις ότι, για λίγο, όλα βρίσκουν τη θέση τους.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για αγάπη. Όχι μόνο με λόγια, αλλά με βλέμματα, με σιωπές και με όσα δεν χρειάζονται να ειπωθούν.