Γράφει στο efiveia.gr η Οικογενειακή Σύμβουλος & Σύμβουλος Επαγγελματικού προσανατολισμού Βασιλική Κατωπόδη
Σεπτέμβρης 2022 ..μια καινούργια σχολική χρονιά ξεκίνησε….
Στο μυαλό μας ξεκινώντας η σχολική χρόνια έρχονται πρόσωπα παιδιών είτε με προσμονή, είτε με αγωνία για την έκβαση της χρονιάς, αλλά σε κάθε περίπτωση με μια κρυφή λαχτάρα για το αντάμωμα τόσο των φίλων, συμμαθητών αλλά και με τη διεργασία για μάθηση. Φυσικά τα ανάλογα συναισθήματα πλαισιώνονται στις ψυχές των γονιών αλλά και των εκπαιδευτικών.
Φέτος είναι σαν να ξεκίνησε λίγο διαφορετικά η χρονιά… Υπάρχει γκρίνια, πολλή γκρίνια από την πλευρά των παιδιών… και δε φαίνεται να είναι μόνο για τη σχολική διεργασία. Υπάρχει γκρίνια για καθετί που κουράζει, που πιθανά θέλει περισσότερη προσπάθεια, που όμως οι καρποί είναι αμφίβολοι οπότε έρχεται πιο εύκολα η παραίτηση.
Είναι εύκολο να δαιμονοποιήσουμε διάφορους λόγους: την πανδημία, τον εγκλεισμό, αλλά θα προτιμούσα να τα αναγνωρίσουμε σε ποιο βαθμό ατομικά μας δυσκόλεψαν και σε τι μας άλλαξαν. Γιατί η αλλαγή έγινε αργά κι όχι σε μια νύχτα, αλλά δύσκολα την καταλάβαμε κι ήρθε κι εγκαταστάθηκε. Πώς ήμασταν, πώς το διαχειριστήκαμε όλο αυτό που ήρθε με τόση βία & ξαφνικά στις ζωές μας, απειλώντας την ίδια μας την ύπαρξη (ζωή – θάνατος ) μαζί με τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν;
Θυμάμαι τα πρόσωπα των ανθρώπων στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας που υπήρχε το αρχικό σοκ: υπήρχε μια έκδηλη αγωνία να προλάβουν να ρουφήξουν ό,τι μπορούσαν στον χρονικό περιορισμό που επέβαλλαν οι έξοδοι.
Πέρσι στην αρχή της σχολικής χρονιάς, ξαναπαρατηρώντας τα πρόσωπα όλων των εμπλεκόμενων ομάδων, είδα κι ένιωσα πολλή αγωνία για την έκβαση της χρονιάς, όχι μόνο για τους περιορισμούς που θα έμπαιναν, αλλά για το πώς οι άνθρωποι θα ανταπεξέρχονταν σε όλο αυτό.
Φέτος όλη η κατάσταση εκδηλώνεται με γκρίνια. Η γκρίνια δείχνει το ανικανοποίητο, τον φόβο, την παραίτηση αλλά και την ανάγκη για όρια.
Όρια όχι στο να σταματήσει, αλλά στο να αποδυναμωθεί. Και αποδυναμώνεται όταν εστιάσουμε στις επιθυμίες μας, στις ανάγκες μας και στα θέλω μας για να δούμε μέσα από στρατηγικές τι μπορούμε. Γιατί το «μπορώ» στη μαθησιακή διεργασία αλλά και στη συναισθηματική δεν έρχεται μαγικά, αλλά βήμα βήμα, και φτιάχνει τη νέα δομή γνώσης / συμπεριφοράς / δεξιότητας. Ας μην ξεχνάμε ότι η μάθηση είναι καθαρά συναισθηματική διεργασία.
Αφού λοιπόν αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει η γκρίνια από τα παιδιά, δείτε αν γκρινιάζετε κι οι ενήλικες, και αν ναι, για ποιον λόγο. Αξιολογείστε τον. Είναι σημαντικός; Βάλτε σειρά στις ανάγκες και τις προσδοκίες σας. Μετά στραφείτε με τον ίδιο τρόπο στο παιδί σας. Βοηθήστε να ιεραρχήσει τις ανάγκες του και τις προσδοκίες του, μην προβάλετε τις δικές σας. Συνεργαστείτε με τους δάσκαλους του σε όλες βαθμίδες και δραστηριότητές του, έχουν να σας δώσουν πολύτιμες πληροφορίες για αυτό.
Μετά από όλο αυτό, κάντε με το παιδί σας σύνθεση των αναγκών και των επιλογών του. Ακούστε το και σεβαστείτε το. Αν έχει παραίτηση η γκρίνια, έτσι θα νιώσει πιο ασφαλές. Αν έχει αγωνία, θα νιώσει σιγουριά κι εμπιστοσύνη κι έτσι θα περιοριστεί ο φαύλος κύκλος της γκρίνιας…. Μέσα από τη διεργασία αυτή, το λιγότερο που θα πετύχετε είναι να ακούτε πιο ανοιχτά τα παιδιά σας και το περισσότερο να δημιουργήσετε μακροπρόθεσμα σχέση εμπιστοσύνης κι ασφάλειας!