Αν ζήτησες λουλούδια, μην ξαφνιάζεσαι που βρέχει

Γράφει στο efiveia.gr η Βέρα Πιτσογιάννη, Λογοθεραπεύτρια-Σύμβουλος Ψυχοκοινωνικής Υγείας, PhD(c)

Κάθε φορά που ανοίγω το κινητό μου, βλέπω ένα στιχάκι που έχω για φόντο το οποίο λέει: «Αν ζήτησες λουλούδια, μην ξαφνιάζεσαι που βρέχει.» Και κάπως έτσι ξεκίνησα να σκέφτομαι…

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ζητάμε κάτι όμορφο, κάτι φωτεινό, κάτι που να μοιάζει με άνοιξη. Ζητάμε λουλούδια, μεταφορικά ή και κυριολεκτικά. Ζητάμε αγάπη, εξέλιξη, αλλαγή, ένα νέο ξεκίνημα. Κι όμως, όταν αρχίζει να «βρέχει», όταν έρχονται δυσκολίες, αμφιβολίες ή ανατροπές, ξαφνιαζόμαστε. Σαν να ξεχνάμε πως χωρίς τη βροχή, τίποτα δεν ανθίζει.

Τα λουλούδια δεν φυτρώνουν σε εύκολες συνθήκες. Χρειάζονται βροχή. Χρειάζονται σκοτάδι μέσα στο χώμα. Χρειάζονται χρόνο, πίεση, αλλαγή.

Οι δυσκολίες της ζωής δεν είναι παρεκτροπή από την πορεία μας. Είναι η ίδια η πορεία. Είναι οι στιγμές που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά, που νιώθεις πως δεν αντέχεις άλλο, που αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Είναι εκείνες οι περίοδοι που σε λυγίζουν, αλλά ταυτόχρονα σε χτίζουν!

Η αλήθεια είναι απλή, αλλά όχι πάντα εύκολη να την αποδεχτείς. Καθετί όμορφο που ζητάς, απαιτεί και κάτι δύσκολο για να γεννηθεί. Αν ζητάς δύναμη, θα βρεθείς αντιμέτωπος με καταστάσεις που θα σε δοκιμάσουν. Αν ζητάς ωριμότητα, θα χρειαστεί να περάσεις μέσα από λάθη. Αν ζητάς αγάπη, θα χρειαστεί να εκτεθείς, να ρισκάρεις, να πληγωθείς ίσως.

Η «βροχή» δεν είναι τιμωρία. Είναι διαδικασία. Είναι το αναγκαίο κομμάτι που δεν φαίνεται στις όμορφες εικόνες, αλλά είναι αυτό που τις κάνει δυνατές. Όπως το χώμα που λερώνει τα χέρια για να φυτευτεί ένας σπόρος, έτσι και οι δυσκολίες λερώνουν για λίγο την ζωή μας, για να φέρουν κάτι πιο ουσιαστικό!

Το πρόβλημα δεν είναι ότι βρέχει. Το πρόβλημα είναι ότι περιμέναμε μόνο ήλιο.

Μάθαμε να συνδέουμε την ευτυχία με την ευκολία. Όμως, πολλές φορές το σωστό και το ιδανικό για καθέναν από εμάς είναι ίσως και το πιο απαιτητικό. Όχι για να μας ταλαιπωρήσει, αλλά για να μας αλλάξει.

Κάπου εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνεις αμέσως, αρχίζει να αλλάζει κάτι μέσα σου. Γίνεσαι πιο ανθεκτικός. Πιο συνειδητός. Πιο δυνατός απ’ όσο ήσουν πριν.

Γιατί μετά από κάθε δύσκολη περίοδο, έρχεται η άνοιξη. Όχι σαν ανταμοιβή, αλλά σαν φυσική συνέχεια. Σαν αποτέλεσμα όλων όσων άντεξες.

Και τότε, όλα όσα πέρασες αποκτούν νόημα. Γιατί δεν σε διέλυσαν, σε διαμόρφωσαν. Δεν σε σταμάτησαν, σε εξέλιξαν.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα νιώσεις ότι «χαλάει ο καιρός» στη ζωή σου, στάσου για λίγο και σκέψου: Τι είναι αυτό που έχω ζητήσει; Μήπως αυτή η βροχή είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να ανθίσει;

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, τα πιο όμορφα λουλούδια δεν φοβήθηκαν ποτέ τη βροχή. Κι ούτε κι εσύ χρειάζεται να τη φοβηθείς. Οπότε, αν ζήτησες λουλούδια, μην ξαφνιάζεσαι που βρέχει. Είναι ο τρόπος της ζωής να σε προετοιμάσει για να ανθίσεις!