efiveia.gr
Συναισθηματική υγεία

Πόσο προστατευτικοί οφείλουμε να είμαστε προς τα παιδιά μας;

Σταυρούλα Γεωργακοπούλου

Ψυχολόγος με εξειδίκευση στην Κλινική ψυχοπαθολογία, τον εθισμό στο διαδίκτυο και τη Διαταραχή του Μετατραυματικού Στρες.
Διευθύντρια του Ελληνικού site Ψυχολογίας Psychopedia.gr
Σταυρούλα Γεωργακοπούλου

Γράφει στο efiveia.gr η Σταυρούλα Γεωργακοπούλου, Ψυχολόγος με Ειδίκευση στη Γνωσιακή- Συμπεριφορική θεραπεία και τον Εθισμό στο διαδίκτυο, Υπεύθυνη Διεύθυνσης site Ψυχολογίας Psychopedia.gr

Κάθε γονιός, ιδιαίτερα όταν γίνεται γονιός για πρώτη φορά έχει εξαιρετικό άγχος για το πως μπορεί να δώσει τα καλύτερα εφόδια ζωής στο παιδί του. Καθώς γονείς δεν γεννιόμαστε αλλά γινόμαστε, τα λάθη είναι αδύνατον να αποφευχθούν.

Πόσο σημαντικό είναι το κλίμα που μεγάλωσε ένας γονέας ως παιδί;

Γονείς που έχουνε μεγαλώσει ως παιδιά σε υπερβολικά προστατευμένα περιβάλλοντα είναι πιο ανασφαλείς ως προς το κατά πόσο οι ίδιοι τηρούν σωστά το ρόλο  του γονέα και στη συνέχεια αγχώνονται υπερβολικά για το μέλλον του παιδιού παίρνοντας όλα τα μέτρα ασφαλείας. Από την άλλη αν ο γονέας ως παιδί δεν είχε λάβει τη φροντίδα που έπρεπε και μεγάλωσε σε ένα αποστασιοποιημένο ή αυστηρό περιβάλλον, δυσκολεύεται αργότερα να φροντίσει κατάλληλα το παιδί του.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ένα παιδί χρειάζεται τη φροντίδα και την αγάπη του γονέα χωρίς να ξεπερνάει τα όρια που θα το καταστήσουν αργότερα αδύναμο να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής. Για να μπορεί να προστατέψει αργότερα τον εαυτό του (καθώς δεν θα είμαστε για πάντα στη ζωή να του δίνουμε λύσεις), είναι σημαντικό να το ενθαρρύνουμε να αναπτύξει μια υγιή και δυνατή προσωπικότητα.

Δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα υπερπροστατευμένο παιδί.

Για την καλύτερη κατανόηση του θέματος θα αναπτύξω δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ενήλικες που έρχονται σε θεραπεία όντας υπερπροστατευμένα παιδιά.

Απώλεια ελέγχου. Ένα παιδί μεγαλώνοντας σε υπερπροστατευτική οικογένεια νιώθει υπερβολικό άγχος και ανασφάλεια για την απόδοση του στις σπουδές του, αργότερα στην εργασία του, στη σχέση του ή στις φιλίες του. Όταν ο γονιός έχει προλάβει να ελέγξει για το παιδί όλους τους τυχόν αστάθμητους παράγοντες το παιδί βγαίνει στην κοινωνία νομίζοντας ότι ξέρει πως να κινηθεί. Όταν έρθει αντιμέτωπο με δυσκολίες που δεν είχαν προβλεφθεί, απογοητεύεται έντονα και δυσκολεύεται πολύ να ξαναπροσπαθήσει. Με λίγα λόγια νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο του εαυτού του και της ζωής του.

Αποτυχία στην εύρεση συντρόφου. Ένα υπερπροστατευμένο παιδί ως ενήλικας τείνει να εξιδανικεύει την αγάπη. Αναζητά συνεχόμενη επιβεβαίωση, αποδοχή και πράξεις αγάπης από το σύντροφο του. Συνήθως δεν αρκείται σε αυτά που λαμβάνει και αναρωτιέται αν έχει κάνει την κατάλληλη επιλογή.

Άγνοια φροντίδας εαυτού. Ένα υπερπροστατευμένο παιδί δεν έχει μάθει πως να φροντίζει τον εαυτό του γιατί συνήθως «του τα έχουν έτοιμα». Στην πορεία της ζωής του δεν γνωρίζει πως να προστατέψει κατάλληλα τον εαυτό του γιατί «τίποτα δεν είναι αυτονόητο» αν δεν μπει το ίδιο το παιδί στη διαδικασία να δει πως γίνεται και να μάθει να το κάνει το ίδιο. Αυτό μπορεί να ξεκινά από το πως να προσέξει το τι θα φορέσει για να μην αρρωστήσει μέχρι και το πως να διαχειριστεί τα χρήματα του για να αγοράσει κάτι ή να κάνει οικονομία.

Ανασφάλεια στα βήματα ζωής. Όταν ένα παιδί έχει συνεχώς τα μάτια των γονιών επάνω του δεν γνωρίζει τι θα πει ευθύνη. Συχνά κάνει τη δική του απόφαση στην άκρη για αυτή που του λένε ότι είναι «καλύτερη». Έτσι δεν μαθαίνει ποτέ από τα λάθη του γιατί δεν γίνονται ποτέ δικά του αφού δεν πάρθηκαν από εκείνο. Γι’ αυτό το λόγο δεν ξέρει αργότερα το ίδιο τι θέλει από τη ζωή και ποια απόφαση θα έχει το λιγότερο κόστος για εκείνο. Εδώ δεν βγάζω απέξω τα παιδιά που μένουν άνεργα γιατί οι γονείς τους είπαν ότι «δεν τους άξιζε αυτή η θέση αλλά μια καλύτερη» και ότι «πρέπει να περιμένουν μέχρι να βρουν μια αξιόλογη δουλειά με καλό μισθό». Κάπως έτσι κρατάμε τα παιδιά εξαρτημένα και με κάθε μικρή τους προσπάθεια για εύρεση εργασίας απογοητευμένα.

Δεν έχει όρια. Ένα παιδί που έχει μάθει να μην του χαλάνε χατίρι ότι και να κάνει, όσο άσχημα και αν μιλήσει ή φερθεί στους γονείς του, μαθαίνει να μην έχει όρια. Δεν δίνει βάση στη συμπεριφορά του και στους τρόπους του γιατί εμείς το έχουμε μάθει ότι δεν υπάρχουν συνέπειες. Όταν λοιπόν δει τις συνέπειες στους φίλους που μπορεί να μην το ανέχονται ή στην ενήλικη σχέση που δεν θα θέλει να προχωρήσει μαζί του πιο σοβαρά τότε ίσως να χρειαστεί να δουλέψει αρκετά με τον εαυτό του για να το διαχειριστεί (με ή χωρίς τη βοήθεια Ειδικού Ψυχικής υγείας).

Συμπερασματικά, ο κάθε γονιός κάνει καθημερινά την προσπάθεια του για το παιδί του. Είτε μεγαλώνει ένα παιδί με σύντροφο είτε μόνος ένα πράγμα χρειάζεται να κρατήσει στο μυαλό του: Το παιδί έχει ανάγκη την αγάπη αλλά ακόμα περισσότερο την εμπιστοσύνη σε αυτό ότι μπορεί να τα καταφέρει. Και ας κάνει κάποια λάθη, ακόμα και να κάνει επιλογές που δεν εγκρίνουμε. Στην τελική: ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ; Αν ναι, ας του επιτρέψουμε να ξετυλίξει τη μοναδικότητά του, διότι αυτή θα το τροφοδοτεί να έχει λόγους να ζει, να ευτυχεί και να πετυχαίνει. Ας αφήσουμε το παιδί να ανακαλύψει τον εαυτό του και τις δυνατότητες του «κρατώντας τη σκάλα» που έχει βάλει το ίδιο όσο ψηλή ή χαμηλή μπορεί και να είναι. Σίγουρα θα μας είναι για ευγνώμων.

Διαβάστε επίσης:

Έρωτας στην εφηβεία

efiveia.gr

Αυτοσυμπόνια και όχι αυτολύπηση. Θεραπεύοντας το άγχος και τα δύσκολα συναισθήματα

efiveia.gr

Μαθήματα θετικής ψυχολογίας

Γιάννης Ξηντάρας

Έφηβος και κοινωνική ανασφάλεια

Ευφροσύνη Αλεβίζου

Τι χρειάζεται ο ομοφυλόφιλος έφηβος από τους γονείς;

Ευφροσύνη Αλεβίζου

Η «Πρόκληση των 48 ωρών» (48 hours Challenge)

ΛΟΓΟ-ΤΕΧΝΙΑ

Αφήστε σχόλιο

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com