efiveia.gr
Σκέψεις

Μερικά χρόνια πίσω σαν σήμερα

merika-xronia-piso-san-simeraΓράφει μία μαμά, η Σταυρούλα

Σήμερα λόγω των ημερών αναπόλησα τα δικά μου, πήγα μερικά χρόνια πίσω τότε που εγώ περίμενα τα αποτελέσματα, τους βαθμούς μου.

Θυμάμαι εκείνες τις μέρες τη μάνα μου να καθαρίζει το σπίτι με μανία. Το κομοδίνο μου πρέπει να το είχε ξεσκονίσει ίσα με 10 φορές και πάντα με ρώταγε «όλα καλά, μήπως θες κάτι;». Τον πατέρα μου να παίρνει τηλέφωνο κάθε μία ώρα και καλά να ρωτήσει τι θα φάμε, αν πήραμε ψωμί και στο τέλος «Το κοριτσάκι μου είναι καλά;»

Πόσο νευρίαζα τότε, πόσο με θύμωνε το γεγονός ότι πίστευαν πως δεν τους καταλαβαίνω. Μα πιο πολύ στεναχωριόμουν για το τι θα έκαναν στη πιθανή μου αποτυχία. Το άγχος που μου προκαλούσαν.

Προσπαθούσαν να μην μου δείξουν την αγωνία τους, νευρίαζα.
Προσπαθούσαν να είναι χαλαροί, θύμωνα.
Προσπαθούσαν να είναι διακριτικοί, νόμιζα πως αδιαφορούσαν!

Όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα και είχα γράψει καλά, εκεί να δεις τι έγινε. Εκείνοι χοροπήδαγαν και εγώ είχα σαστίσει. Όταν δε άκουσα την μάνα μου να λέει «Γράψαμε τέλεια», άρχισα να φωνάζω «τι γράψαμε, μαζί πήγαμε;»

Και τώρα έφτασε η ώρα που όλα τα έζησα από την αντίθετη φορά. Τώρα εγώ ξεσκόνιζα το κομοδίνο, τώρα ο άνδρας μου έπαιρνε τηλέφωνο, τώρα εγώ άθελα μου την γέμιζα με άγχος, τώρα εμείς χοροπηδάγαμε.

Όλα αυτά τα χρόνια θυμόμουν τι με ενοχλούσε και προσπαθούσα να μην τα κάνω. Δυστυχώς όμως την κατάλληλη στιγμή τα ξέχασα.

Και η ιστορία επαναλαμβάνεται με εναλλαγή των πρωταγωνιστών, μόνο που νομίζω πως τώρα έχω πιο μεγάλη αγωνία.

Πιστεύω πως όλοι όσοι έχουμε παιδιά που δίνουν εξετάσεις θα συμφωνήσουν μαζί μου.

Τώρα καταλαβαίνω την ερώτηση της μάνας μου «όλα καλά;», δεν ήταν για τα αποτελέσματα αλλά για μένα. Τα παιδιά μας δεν μπορούν να καταλάβουν πως το να πετύχουν δεν το θέλουμε για εμάς, δεν το θέλουμε για το δικό μας καλό.

Μέσα από την δική τους επιτυχία εμείς ζούμε, αναπνέουμε και όχι για να τα δούμε επιστήμονες ή οτιδήποτε άλλο έχει το παιδί επιλέξει, αλλά για να είναι ευτυχισμένα, να είναι χαρούμενα. Καταλαβαίνουμε τον κόπο τους και δεν θέλουμε με τίποτα να τα δούμε να είναι στεναχωρημένα.

Γι’ αυτό σας λέω ας σκεφτούμε τα δικά μας, ας θυμηθούμε πως νιώθαμε τότε και μετά θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τις αντιδράσεις των παιδιών μας.

Εύχομαι δύναμη σε εμάς τους γονείς και πάντα ευτυχία στα παιδιά μας.

Διαβάστε επίσης:

Μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν τα ζώα!

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Συνάντηση με ένα λαμπρό μυαλό,το παιδί μας!

efiveia.gr

Για τον επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων ανθρώπων

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Θέλω, θέλω, ….. εσύ τι θέλεις;

efiveia.gr

Ο ρόλος του γονέα στην επιλογή επαγγέλματος για το παιδί

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Σχέση γονέων-εφήβων, μία σχέση διαφωνιών και κόντρας

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Αφήστε σχόλιο

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com