Η εμφάνιση στο σχολείο. Να υπάρχει συγκεκριμένη, ή καταπιέζεται η ελευθερία της έκφρασης;

Γράφει στο efiveia.gr η Δημοσιογράφος Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η εμφάνιση αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της προσωπικότητάς μας, είναι το πρώτο γνώρισμα του ατόμου μας το οποίο γίνεται αντιληπτό από την πρώτη κιόλας γνωριμία μέσα από  τη διαδικασία της όρασης και της οπτικής επαφής.

Ακόμα και η κοινωνία μας έχει γίνει πιο ανεκτική στην προσωπική αυτοέκφραση και δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να είναι περισσότερο ελεύθεροι στη επιλογή της έκφρασης της μοναδικότητάς τους, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως υπάρχουν ακόμα συγκεκριμένοι χώροι στους οποίους κρατείται ακόμα ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο περί μίας πιο ευπρεπούς εμφάνισης.

Είδα ένα βίντεο με θέμα τα σχολεία της Κύπρου, στα οποία απαγορεύτηκε ο καλλωπισμός στα κορίτσια και τα σκουλαρίκια στα αγόρια. Οι απόψεις διίστανται: άραγε είναι σωστό να υπάρχει μία ευπρεπής εμφάνιση στο σχολείο ή αυτού του είδους οι απαγορεύσεις αναχαιτίζουν την προσωπική ελευθερία του ανθρώπου;

Είναι γεγονός πως στα χρόνια της εφηβείας παρατηρείται μία έκρηξη στην προσωπικότητα του εφήβου, στην οποία βλέπουμε την προσπάθεια του ίδιου να σπάσει τα στεγανά και να πολεμήσει το κατεστημένο και τον στείρο συντηρητισμό. Και ένας από αυτούς τους τρόπους, είναι η αλλαγή της εμφάνισης, η υιοθέτηση ενός «έξαλλου» παρουσιαστικού η οποία εναντιώνεται στους κοινωνικούς καθωσπρεπισμούς και την εμφάνιση που χαίρει της κοινωνικής αποδοχής.

Η αλήθεια είναι πως ο σκοπός του σχολείου είναι η απόκτηση γνώσεων, η καλλιέργεια της προσωπικότητας και η αμοιβαία συνύπαρξη και αλληλεπίδραση μεταξύ των μαθητών και των μαθητριών με σκοπό να προετοιμάσει τα νέα άτομα για την υγιή ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία. Το να βλέπουμε τα παιδιά να βλέπουν το σχολείο ως πασαρέλα, να βάφονται ακόμα και μέσα στην ώρα του μαθήματος (στη δική μου αίθουσα αυτό συνέβαινε!), πόσο απομακρύνει τα παιδιά από τη μαθησιακή διαδικασία και πόσο καλλιεργεί ένα τοξικό περιβάλλον σύγκρισης και υποτίμησης μεταξύ των μαθητών και ειδικότερα των μαθητριών; Είναι το σχολείο ο κατάλληλος χώρος για να συμπεριφερόμαστε άμετρα και δίχως συνειδητοποίηση της σοβαρότητας του χώρου;

Διαχρονικά, πραγματοποιείται διάλογος για την επιστροφή της σχολικής ποδιάς ή τη νομιμοποίηση ενός συγκεκριμένου τρόπου ένδυσης στη σχολική αίθουσα. Αυτό θα μπορούσε μεν να καλλιεργήσει ένα πιο ειρηνικό κλίμα μεταξύ των παιδιών, καθώς δε θα υπήρχαν συγκρίσεις περί καλύτερης εμφάνισης ή κοινωνικής θέσης ή ποθητής και λιγότερο αποδεκτής ενδυμασίας. Θα είχαμε παιδιά περισσότερο προσηλωμένα στη μάθηση, η οποία είναι και η κύρια αιτία της σχολικής εκπαίδευσης. Αναμφίβολα, ο χώρος του σχολείου απαιτεί μία σοβαρότητα η οποία θα συμπεριλαμβάνει ακόμα και το παρουσιαστικό μας. Ωστόσο, μπορούμε να μην επιστρέψουμε σε εποχές στις οποίες υπάρχει μία εξοντωτική καταπίεση και μία απαίτηση για ομοιομορφία. Μπορούμε να εμπνεύσουμε το σεβασμό στα παιδιά, την αντίληψη των διαφορετικών καταστάσεων οι οποίες μας αναγκάζουν να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά, τη συνειδητοποίηση πως στο σχολείο πηγαίνουμε για τη γνώση και όχι για την επίδειξη της εμφάνισής μας.