Για τον επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων ανθρώπων

Γράφει στο efiveia.gr η Δημοσιογράφος Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η κοινωνία του σήμερα έχω την εντύπωση πως θέλει όλοι οι άνθρωποι να ακολουθούν τον ίδιο δρόμο, επειδή φοβούνται τους ανθρώπους που θέλουν να είναι ο εαυτός τους και να ακολουθούν την καρδιά τους.

Τα περισσότερα παιδιά, κάτω από τις ιδιαίτερα επιβαρυντικές και ψυχοφθόρες πιέσεις των γονιών, ακολουθούν επαγγελματικούς δρόμους οι οποίοι δεν ήταν αυτοί που ήθελαν πραγματικά. Και έτσι, νέοι άνθρωποι με ταλέντα, όνειρα και επιθυμίες, πνίγουν την προσωπικότητά τους σε μία προσπάθεια να ικανοποιούν τους άλλους.

Και όμως, αυτή η μανία που διακατέχει τους περισσότερους για συγκεκριμένες σπουδές και επαγγέλματα, είναι αυτή η ίδια ακριβώς που έχει δημιουργήσει την ανεργία και τη δυσκολία για επαγγελματική αποκατάσταση σε αυτά. Η ίδια η νομική έχει φτάσει στο σημείο να παράγει πλέον τόσους πολλούς δικηγόρους, ώστε εκείνοι να αδυνατούν πια να αποκατασταθούν επαγγελματικά και να απορροφηθούν σε μία μόνιμη εργασία.

Διάβασα κάποτε μία συνέντευξη του εξαιρετικού πάτερ Φιλόθεου Φάρου, ο οποίος έλεγε πως επιθυμούμε από τους νέους ανθρώπους να θυσιάζουν τα όνειρα και τους στόχους τους για να ικανοποιούν εκείνους. Και όμως, πόσοι νέοι άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν γίνει πετυχημένοι κομμωτές, κηπουροί, μάγειρες ή να ακολουθήσουν και άλλους δρόμους.

Θα ήταν σημαντικό να ξεκινήσει μία προσπάθεια γνωριμίας του κάθε παιδιού από την εκπαίδευση και τους γονείς. Να δοθεί στο παιδί η ευκαιρία να ξεδιπλώσει τα ταλέντα και τις κλίσεις του, να μην υποχρεωθεί να ακολουθήσει υποχρεωτικά συγκεκριμένους δρόμους οι οποίοι στενεύουν τα όρια και τις επιλογές του.

Σημασία δεν έχει ποιο είναι το επάγγελμα που θα ακολουθήσεις, αλλά το πόσο αποδοτικός και σωστός θα είσαι σε αυτό που θα κάνεις.  Για αυτό ο καθένας από εμάς, να ακούσει την καρδιά του και σίγουρα δε θα βγει χαμένος!!