Άδεια φωλιά

SONY DSCΓράφει η Χριστίνα.

Άλλη μία  μέρα ξημέρωσε, αργά αργά σηκώνομαι φτιάχνω καφέ και ψάχνω με το βλέμμα μου το ρολόι για να αρχίσω να τον ξυπνάω, να αρχίσω το πρωινό ξύπνημα τις πρωινές φωνές …… κοιτάω γύρω μου και δεν υπάρχει ούτε ένα σκουπίδι ούτε ένα μπουφάν πεταμένο…..

Παίρνω τον καφέ μου και πάω στο δωμάτιό του δεν μπορώ να δω το άδειο κρεβάτι … το μόνο που βλέπω είναι το γραφείο που με τόσο αγάπη τον αγκάλιασε τον τελευταίο χρόνο… την αγωνία και την προσπάθεια.

Όμως εγώ γιατί νιώθω έτσι … τόσο χάλια …. τόσο μόνη.. τόσο εγωίστρια …..

Κατάφερε το στόχο του και ήμουν εκεί δίπλα του να τον στηρίζω, να τον σηκώνω όταν έπεφτε, να τον ενθαρρύνω όταν απογοητευόταν να γινόμουν ο σάκος του μποξ όταν έπρεπε και πάντα στο μυαλό του είχα ότι τον βοηθάω να είναι έτοιμος όταν θα χρειαστεί να ανοίξει τα φτερά του….

Έφτασε η μέρα που τα φτερά άνοιξαν και πέταξε ψηλά καμαρωτά αυτός καμαρωτά και εγώ …… όμως ……

Μου λείπει, μου λείπουν οι φωνές του, μου λείπουν οι τσακωμοί μας …….. ξαφνικά άδειασε η φωλιά μου ……

Ξέρω θα μου πείτε πως έτσι πρέπει, αυτό είναι το σωστό το παιδί μου προχωράει γίνεται ενήλικας φεύγουμε πλέον από την εφηβεία …..

Τώρα με την σειρά μου και έχοντας περάσει από την φάση που εσείς βρίσκεστε θα σας παρακαλούσα να το ΖΗΣΕΤΕ μαζί με το παιδί σας να το ακούτε, να του μιλάτε, να το βοηθήσετε να φτιάξει γερά φτερά…..

Και πιστέψτε με θα έρθουν πολλές στιγμές που θα αναπολήσετε τους τσακωμούς σας και τις φωνές του, το θυμό του και την αγκαλιά του…..

Καλό κουράγιο και καλή δύναμη θα επιστρέψει το παιδί σας απλά θα είναι πιο ώριμο!!!!!!!!