Καλοί μαθητές ναι. Χαρούμενα παιδιά;

Γράφει στο efiveia.gr η Δημοσιογράφος Μαρία Σκαμπαρδώνη

Μάτια γουρλωμένης κουκουβάγιας επάνω σε έναν έλεγχο. Μήπως και γράφει κάπου Β αντί για Α. Για να πάει και να ζητήσει εξηγήσεις από το δάσκαλο, να προσπαθήσει να τον καλοπιάσει, να θυμώσει με το παιδί που δεν έχει συμβιβαστεί ακόμα με την επιβεβλημένη κοινωνική άοκνη προσπάθεια.

Η μόνη μας έννοια τα παιδιά να είναι καλοί μαθητές. Με την έννοια της παπαγαλίας, της αποστήθισης που σε θέλει μόνο να περνάς τις τάξεις, δίχως να εμβαθύνεις στην ουσία και το μεγαλείο της μάθησης. Με την έννοια του να πάρεις ένα πτυχίο για την κοινωνική καταξίωση και μόνο για να φαίνεται επιδερμικά πως έχεις πανεπιστημιακή κατάρτιση.

Καλοί μαθητές, αυτή είναι η μοναδική μας αγωνία. Μόνο που η επιτυχία στη ζωή δεν είναι μόνο θέμα κάποιου αριστείου ή ενός ελέγχου τέλειου και χωρίς κανένα ψεγάδι. Είναι και θέμα καλής ψυχολογίας, ανεμελιάς, παιδικής αθωότητας η οποία καταπνίγεται και αναγκάζεται να επωμιστεί από τη στιγμή που γεννιέται βάρη και προσδοκίες άλλων.

Νοιαζόμαστε για να έχουμε παιδιά που είναι καλοί μαθητές. Ποτέ δε ρωτήσαμε έναν δάσκαλο όμως, αν τα παιδιά είναι χαρούμενα. Αν παίζουν, αν γελάνε, αν δεν πέφτουν θύματα σχολικού εκφοβισμού. Θέλουμε τα παιδιά να έχουν αυτοεκτίμηση, αλλά να τα συνθλίβουμε παράλληλα με όνειρα που ποτέ δεν ήταν δικά τους. Με προσδοκίες δικές μας και μόνο.

Δε ζωγραφίσαμε ήλιο ποτέ μαζί τους, δεν τους επιτρέψαμε να είναι ο εαυτός τους, τα τρελάναμε να τρέχουν μία ζωή. Καλλιεργώντας τους το φόβο ότι αν δεν είναι τέλεια δε θα ήταν άξια αγάπης.

Έχουν μία ολόκληρη ζωή τα παιδιά να είναι αγχωμένα. Θέλω να ζήσουν την ηλικία τους, όχι να τρέχουν να ικανοποιήσουν το σαθρό εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Θέλω να διαβάζουν παραμύθια, να μάθουν την αλφαβήτα με τραγούδια, να παιδαγωγηθούν και να αποκτήσουν ηθικές αξίες με μύθους του Αισώπου. Θέλω να είναι χαρούμενα, υγιή, να τρέχουν και να σκοντάφτουν. Να μελανιάζουν τα γόνατά τους και με ένα γλειφιτζούρι να αισθάνονται ξανά ευτυχισμένα.

Καλοί μαθητές, ναι. Αλλά πότε θα ξεκινήσουμε να ενδιαφερόμαστε και για χαρούμενα παιδιά;