efiveia.gr


Οικογένεια

Τι μαθαίνω από το έφηβο παιδί μου;

Τι μαθαίνω από το έφηβο παιδί μου;

Γράφει στο efiveia.gr η Φιλόλογος – Life Coach Κλεονίκη Πανταζή

Συνήθως σκεφτόμαστε πώς είναι το παιδί μας, τι θέλουμε να γίνει, πόσο ικανοποιεί τις προσδοκίες μας και πολλές φορές αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι και αβοήθητοι, γιατί ο έφηβός μας δε μας ακούει, δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, κλείνεται στον εαυτό του…

Αναρωτηθήκαμε ποτέ, εμείς οι γονείς, τι είμαστε και τι μαθαίνουμε από τα έφηβα παιδιά μας;

Γιατί η γονεϊκή σχέση μάς προσφέρει πολλά δώρα από τη στιγμή της σύλληψης, μέχρι τη στιγμή που κλείνουμε τα μάτια μας. Η σχέση μας με τα παιδιά μάς βοηθά να δούμε τον εαυτό μας και να αντιμετωπίζουμε καθημερινά καταστάσεις θετικές ή αρνητικές, ανάλογες με τον τρόπο που σκεφτόμαστε ή με τον τρόπο που αντιδρούμε ή ζούμε.

Τι μπορώ να μάθω εγώ ως γονέας από το έφηβο παιδί μου;

Καταρχάς να τονίσουμε ότι το να είμαστε γονείς μάς δίνει την ευκαιρία να κάνουμε κάθε μέρα την αυτοκριτική μας και να επαναπροσδιοριζόμαστε. Κριτική φυσικά, δε σημαίνει κακή κριτική, αλλά και καλή κριτική. Πώς μπορούμε να επιβραβεύσουμε τον έφηβό μας ,αν δεν έχουμε μάθει εμείς να επιβραβεύουμε τον εαυτό μας; Πώς μπορούμε να κάνουμε συνεχώς υποδείξεις στο παιδί μας, αν εμείς δεν είμαστε συνεπείς και συγκροτημένοι;

Η γονεϊκή σχέση είναι μια μακρά πορεία αυτογνωσίας. Κάθε μέρα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε το παιδί μας, αλλά και τον εαυτό μας.

Θα επιχειρήσω να εκφράσω τις συνειδητοποιήσεις μου ως μητέρα και ως coach σχετικά με την πορεία μου στο χρόνο μαζί με την έφηβη κόρη μου και τον νεαρό γιο μου για να αποδώσω την αξία αυτής της συμπόρευσης.

Από τη στιγμή της σύλληψης, αυτό το απειροελάχιστο ανθρωπάκι με έχει κάνει να νιώθω σημαντική! Γιατί αυτό είναι δημιούργημα των γονέων, αλλά και του Θεού. Συνειδητοποιώ ότι οφείλω να είμαι υπεύθυνη και αισθάνομαι ευγνώμων γι’ αυτό. Είναι η πρώτη φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να αισθανθώ ευγνώμων, αφού έχω την τύχη να φέρω στον κόσμο έναν νέο άνθρωπο και να γίνω μητέρα.

Κατά την παιδική ηλικία μαθαίνω να είμαι αγαπητική, να αγαπώ το παιδί μου, να το φροντίζω και να ξεπερνώ τον εαυτό μου στην κούραση και στην αυτοσυγκράτηση, όταν οι αντοχές μου έχουν εξαντληθεί. Μαθαίνω να σκέφτομαι και να συνειδητοποιώ ότι το παιδί μου έχει ανάγκη από τα καλά κομμάτια του εαυτού μου, όπως η καλοσύνη, η προσφορά και η αγάπη.

Κατά την εφηβική ηλικία καλούμαι να αντιμετωπίσω το έφηβο παιδί μου, ως προσωπικότητα αυθύπαρκτη και ανεξάρτητη. Πρέπει να πιέσω τον εαυτό μου να καταλάβει πως αυτή η νεαρή ύπαρξη έχει τις δικές του σκέψεις, όνειρα και επιθυμίες. Δύσκολο. Για να το πετύχω αυτό, μαθαίνω να σκέφτομαι πως δεν είμαι το κέντρο του παντός, αλλά ότι υπάρχει συνύπαρξη με διακριτούς ρόλους και οφείλω να βοηθάω το παιδί μου να βλέπει τις προοπτικές και τις επιλογές που έχει στη ζωή του.

Βλέποντας τον έφηβο να είναι σιωπηλός ή αποτραβηγμένος στο δωμάτιο του και στον κόσμο του διαδικτύου, μαθαίνω να γίνομαι εφευρετική για να του προσελκύσω το ενδιαφέρον και για να συζητήσω μαζί του. Τολμώ να εκφράζω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου για να τον βοηθήσω να εκδηλώνει κι αυτός τα δικά του.

Οι αντιδράσεις και ο θυμός του με μαθαίνει πως κάτι λάθος κάνω. Ή δεν έχω καθοδηγήσει σωστά ή δεν έχω βάλει τα σωστά όρια ή έχω αδιαφορήσει. Μπορεί να τον έχω στεναχωρήσει ή πληγώσει με τη συμπεριφορά μου ή τις επιλογές μου… Έτσι μαθαίνω να ερμηνεύω τη συμπεριφορά του, να κάνω την αυτοκριτική μου, χωρίς να χρειάζεται να αυτό-μαστιγώνομαι και να νιώθω ενοχές και να αναλαμβάνω την ευθύνη της επίλυσης του προβλήματος.

Μαθαίνω να συμβιώνω και να «επιβιώνω» στο ίδιο μου το σπίτι με τον σύντροφο και  το παιδί μου. Του δίνω χώρο, όπως μαθαίνω να δίνω χώρο και στον εαυτό μου. Πολλές φορές οι έφηβοι «φωνάζουν» μέσω της αντίδρασης και της αποστασιοποίησης ότι έχουν ανάγκη από φροντίδα και προστασία ή ότι εμείς χρειαζόμαστε φροντίδα(!). Μαθαίνω να μην μένω στην επιφάνεια, να «βλέπω» την ψυχή του και να κατανοώ τη συμπεριφορά του. Αποκτώ δηλαδή ενσυναίσθηση.

Ο έφηβος βρίσκεται σε μια ηλικία που χρειάζεται στόχους για το μέλλον του και ανάλογο προγραμματισμό για να το πετύχει. Μαθαίνω να βάζω τη ζωή μου σε μια τάξη, να προγραμματίζομαι η ίδια και να προσπαθώ να πετυχαίνω τους στόχους μου. Έτσι ο έφηβος αποκτά ένα πρότυπο, αλλά και εγώ εξελίσσομαι ως άνθρωπος, ως επαγγελματίας, ως γονέας. Το παιδί μου γίνεται το κίνητρό μου!

Για να μπορέσει το έφηβο παιδί μου να αποκτήσει εικόνα για τον εαυτό του και να έχει αυτοπεποίθηση, χρειάζεται να έχω πρώτα εγώ τη δική μου. Μέσα από τα μάτια του παιδιού μου, βλέπω τον θαυμασμό ή  την αποδοκιμασία για την εμφάνισή μου ή τον χαρακτήρα μου και συνειδητοποιώ ότι μπορώ να επιβραβεύσω τον εαυτό μου ή να τον αλλάξω… Τις περισσότερες φορές το παιδί μου με παροτρύνει να αλλάξω. Όχι για να γίνω πιο ευάλωτη ή πιο ανεκτική, αλλά πιο δυναμική, πιο αποφασιστική και πιο αποτελεσματική.

Μαθαίνω να ακούω ενεργητικά! Δε βάζω πρώτο τον εγωισμό μου, αλλά το μυαλό μου! Ακούω όσα μου λέει ο έφηβός μου και το φιλτράρω. Εκτιμώ τη γνώμη του και αποφασίζω αν έχει δίκιο ή όχι. Στην πρώτη περίπτωση μαθαίνω να ανταποδίδω και να του εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου για το πόσο χρήσιμος είναι στη ζωή μου. Στη δεύτερη περίπτωση συζητώ μαζί του την εκδοχή να έχει κάνει λάθος και τον παροτρύνω να με κατανοεί και να με καταλαβαίνει. Μαθαίνω να αντέχω την κριτική, αλλά και να προστατεύω τον εαυτό μου. Δεν ανέχομαι σχέση εξουσίας, αλλά αγάπης και συμπόρευσης.

Άρα μέσα από το «εγώ» μαθαίνω να είμαι «εμείς» και μέσα από το «εμείς» μαθαίνω να είμαι «εγώ». Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτό;

Διαβάστε επίσης:

Έφηβος αυτός ο άγνωστος….!!! (α΄ μέρος)

efiveia.gr

Δεν εγκρίνω τις παρέες του παιδιού μου

efiveia.gr

Η επίδραση της οικονομικής κρίσης στους εφήβους

efiveia.gr

Η έννοια της προσωπικής αυτονομίας των εφήβων μέσα στην οικογένεια και η σχέση της με την επαγγελματική τους ανάπτυξη

Έφη Μπούρα

Εγκλεισμός και οδηγός επιβίωσης για γονείς

Ευφροσύνη Αλεβίζου

Η Κακοποίηση του Εφήβου στην Οικογένεια

efiveia.gr

Αφήστε σχόλιο

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com