- Πίσω από τον κακό βαθμό - 18 Δεκεμβρίου 2025
- Η ψυχολογία πίσω από την απομάκρυνση - 10 Δεκεμβρίου 2025
- Η Αξιοπρέπεια: Το πιο σημαντικό «όπλο» - 16 Σεπτεμβρίου 2025
Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Νίκη Μαντά
Είναι ίσως η πιο συχνή φράση που ακούτε: «Άσε με ήσυχο/η». Οι γονείς το ερμηνεύουν συχνά ως απόρριψη, αλλά στην πραγματικότητα είναι η φυσιολογική ψυχολογική έκφραση της εφηβικής ανάπτυξης. Ο έφηβος έχει ως πρωταρχικό αναπτυξιακό έργο την οικοδόμηση της ταυτότητάς του και την αυτονομία. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να:
- Διαφοροποιηθεί από τους γονείς.
- Πειραματιστεί με τον κόσμο με τους δικούς του όρους.
- Αποδείξει στον εαυτό του ότι είναι ικανός να λειτουργήσει ανεξάρτητα.
Αυτή η διαδικασία απαιτεί χώρο-τόσο φυσικό (το κλειδωμένο δωμάτιο) όσο και ψυχολογικό (μυστικά, προσωπικές σκέψεις). Είναι υγιές και δείχνει ότι το παιδί σας εξελίσσεται σωστά προς την ενηλικίωση. Το κλειδί είναι να δώσετε χώρο με ασφάλεια. Δεν χρειάζεται να περάσετε από τον απόλυτο έλεγχο στην πλήρη αδιαφορία.
Χώρος με όρια: Πώς να ισορροπήσετε την ασφάλεια
| Τι ζητάει ο έφηβος | Πώς να αντιδράσετε | Στόχος |
| Απομόνωση (κλειστό δωμάτιο) | Σεβαστείτε την πόρτα, αλλά θέστε ώρα για κοινό γεύμα/δράση. | Να μάθει να ελέγχει τον χρόνο του. |
| Ιδιωτικότητα (δεν μιλάει) | Μην πιέζετε για πληροφορίες. Δημιουργήστε «παράθυρα» επικοινωνίας. | Να νιώθει ότι μπορεί να εμπιστευτεί, όχι ότι ελέγχεται. |
| Ανεξάρτητες αποφάσεις | Δώστε επιλογές (π.χ. «Πήγαινε όπου θέλεις, αλλά γύρνα μέχρι τις 11»). | Να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών του. |
Η λεπτή γραμμή: πότε η απόσταση σημαίνει κίνδυνο
Πρέπει να μάθετε να διακρίνετε τον υγιή χώρο από την κοινωνική απομόνωση ή τη θλίψη:
- Υγιής χώρος: Εξακολουθεί να έχει φίλους (έστω και λίγους), έχει χόμπι, ενδιαφέρεται για το σχολείο (έστω και αν βαριέται), απαντά όταν τον ρωτάτε.
- Συναγερμός:
- Πλήρης απόσυρση από φίλους και δραστηριότητες που αγαπούσε.
- Απότομη και παρατεταμένη πτώση σχολικών επιδόσεων.
- Διαταραχές ύπνου/διατροφής (υπερβολικά λίγο ή πολύ).
- Έντονη και συνεχιζόμενη θλίψη ή εκρήξεις θυμού.
Αν παρατηρήσετε τα σημάδια συναγερμού, η πρωτοβουλία πρέπει να είναι του γονέα, όχι για να τον πιέσει, αλλά για να του προτείνει, ήπια, επαγγελματική βοήθεια.